Veiligheid is meer dan militaire paraatheid. Het is ook economische slagkracht, sociale samenhang en menselijke waardigheid.

Toen de wereld halsoverkop overschakelde op thuiswerk, werd dat al snel verkocht als een revolutie voor het welzijn en de efficiëntie. Geen tijdverlies meer in de file, geen strakke kantooruren. Voor veel jonge professionals leek het op het eerste gezicht een verademing.

België is in weinig een referentieland maar als het op gezondheidszorg aankomt, vinden velen ons een model.

We mogen jobhoppen niet veroordelen, maar zeker ook niet ongenuanceerd toejuichen. Want het schaadt soms ook onze carrières.

Onlangs zag ik op Instagram een jonge ondernemer voorbijkomen. Vooral zijn eerste zin bleef me bij: “Dit is hoe ik 50.000 euro winst maakte.” Kleine anticlimax: al snel bleek dat het om 50.000 euro omzet ging. Zijn kosten? Die had hij “nog niet opgeteld”.

Als de NAVO-top in Den Haag landt op een uitgavennorm van 5 procent van het bbp voor defensie en veiligheid, wacht België een budgettaire dwangbuis.

Het ‘not in my backyard’ syndroom dat vele vastgoedprojecten verlamt, weegt ook op pensioenhervorming in België.