Brussels’ embrace of green planning has been outcompeted by Beijing’s industrial planning and by Washington’s dominance in hydrocarbons.

Ik werd onlangs zesentwintig. Geen bijzondere leeftijd, zou je denken. Maar in bepaalde vergaderzalen merk je dat het meetelt. Steeds minder, maar nog steeds.

Wie kan ertegen zijn dat landen zich verbinden voor vrede, om – aldus de oprichtingsakte – “oordeelsgericht en geleid door rechtvaardigheid een pragmatische en duurzame vrede” te bewerkstelligen die “mensen in staat stelt om zeggenschap en verantwoordelijkheid te nemen ove

Europa staat collectief voor een binaire keuze. Het kan de blauwe pil nemen, de realiteit negeren en doorgaan op het pad van vernedering, een speelveld worden voor internationale mogendheden terwijl het zijn eigen geopolitieke achteruitgang beheert.

De macht overnemen in Venezuela, olietankers enteren in internationale wateren, Cuba boycotten, Groenland claimen, Mexico, Colombia en Iran afdreigen, maar liefst 66 internationale organisaties de rug toekeren, de eigen centrale bank vervolgen, straatgeweld met immigratied

Ik zie heel wat leeftijdsgenoten worstelen met een paradox. We zijn hoogopgeleid, hebben meer keuzes dan ooit en leven in een nooit geziene welvaart. En toch voelen velen van ons zich stuurloos. Drie kwart van de 25- tot 35-jarigen ervaart geen midlife- maar een quarterlifecrisis.