Ik zit de laatste tijd met een ongemakkelijke gedachte. Wat als het risico van de eeuw zich afspeelt voor onze neus? We praten altijd over de belofte van artificiële intelligentie (AI). Over de kosten veel minder.

‘Trump always chickens out’ – Trump trekt altijd zijn staart in – is de observatie die aan de Amerikaanse president kleeft omdat hij zijn wispelturige handelspolitiek versoepelt telkens de financiële markten negatief reageren.

De Europese Unie behartigt onze belangrijkste belangen en bepaalt onze toekomst. Premier Bart De Wever beseft dat en probeert te wegen op de Europese agenda. Dat is verfrissend en nodig.

Iedereen vindt tegenwoordig iets. Liefst snel, liefst luid, liefst voordat de feiten goed en wel zijn ingedaald. Aan meningen in elk geval geen gebrek. We worden ermee overspoeld. En columnisten? Die zijn er bij de vleet.

Er zijn bedrijven waar drie handtekeningen nodig zijn voor een uitgave van 200 euro, maar waar tien mensen zonder verpinken een uur lang in een meeting zitten zonder duidelijke reden. Geld wordt bewaakt, tijd zelden. Toch is tijd op de werkvloer geen detail.

Zijn AI-bedrijven defensiebedrijven?  Dat is de vraag die de oorlog in Iran ons stelt. Het Amerikaanse leger gebruikt er namelijk de Claude-applicatie van Anthropic voor wat heet het “versnellen van de doelbestrijdingsketen”.