In onze maatschappij verpakken we feedback tegenwoordig in watten. De scherpe kantjes van kritiek worden eraf geveild.

Kennis is macht en kunstmatige intelligentie zal die macht herverdelen. Die belofte hoor je voortdurend in de wereld van AI. Wie een vraag heeft, krijgt intussen bijna een antwoord van expertkwaliteit.

Toen ik enkele jaren geleden chief of staff bij een scale-up was, leerde de CEO me een interessante les die me nooit meer heeft losgelaten. Hij sprak over het verschil tussen externe stress en stress die je jezelf aandoet.

Corporate bullshit is de kunst een eenvoudige gedachte te begraven onder een berg woorden. Ik zou zeggen: neem die term op in de Van Dale. Wie vandaag in een groot bedrijf begint te werken, moet niet alleen een vak maar vaak ook een taal leren.

Sport Vlaanderen heeft een prachtige slogan: zien sporten doet sporten. Het idee erachter is simpel: mensen bewegen omdat ze anderen zien bewegen. Mensen zijn gewoontedieren die zich voortdurend spiegelen aan anderen.

Een bedrijfsleider vroeg me onlangs of ik een mandaat in zijn raad van bestuur wilde opnemen. Ik heb eerder al boardmandaten opgenomen, vaak in een vrijwillige context, of bij jonge organisaties en start-ups. Maar dit ging om een bedrijf van een ander kaliber.

Van Wout van Aert mag je zeggen dat hij beter is dan de meeste andere wielrenners. Van Remco Evenepoel mag je zeggen dat hij uitzonderlijk is. Pommelien Thijs? Ongeëvenaard in de muziek. Niemand vindt dat controversieel.

Veiligheid is duurder geworden. Niet een beetje, maar structureel. Dat heet ‘defensie-inflatie’. Als de vraag naar middelen voor veiligheid en defensie plots toeneemt, stijgt de prijs, maar daar blijft het niet bij.

“The only thing we have to fear is fear itself.” Toen Franklin D. Roosevelt die woorden uitsprak bij zijn inauguratie in 1933, zat Amerika in de diepste economische crisis uit zijn geschiedenis. Banken vielen om, de werkloosheid explodeerde, het vertrouwen was verdampt.