Vanaf dag één is Rusland de lachende derde bij de oorlog tegen Iran. Geopolitiek kan Rusland zijn imperialistische aanval op Oekraïne goedpraten met te verwijzen naar dat stichtende voorbeeld Amerika, dat hetzelfde doet. Rusland hoeft niet te malen om instellingen en regels, dat doen de Verenigde Staten ook niet. Het hoeft niet met het schaamrood van de agressor rond te lopen, want Amerika is dat ook. Lekker.

Militair is het Iraanse moeras een godsgeschenk voor het Kremlin. De Amerikanen hebben er zoveel kostbare munitie en raketten verspeeld, dat er gewoon te weinig overschiet om Oekraïne extra te beschermen tegen luchtaanvallen. De stocks zijn bijna uitgeput, de productie kan niet volgen. Elke Amerikaanse raket tegen het regime in Teheran is er één minder voor Kiev of elders – vraag het maar in Riyad.

De aardschok in het Midden-Oosten, de onbetrouwbaarheid van Amerika ten aanzien van bondgenoten aldaar, het risico op nieuwe conflicten, de nood aan bewapening en veiligheidsvoorzieningen: het zijn allemaal potentiële goudmijnen voor het Russische regime. Rusland wint aan invloed dankzij instabiliteit. En het steunt Teheran rechtstreeks in de oorlog, met inlichtingen over Amerikaanse doelwitten en met wapentechnologie.

Economisch betekent crisis in het Midden-Oosten feest in Moskou. Olie, gas, raffinage, verrijkt uranium, nucleaire technologie: alle reserves of alternatieven doen de Russische kassa rinkelen en financieren mee de oorlog in Oekraïne. China en India zijn klanten die Europa niet kan of durft onder druk te zetten. Energieafhankelijk Europa zelf heeft sinds de invasie nog zowat 200 miljard euro aan Russische energie gekocht. Daar komt nu ook Amerika bij, dat bij Rusland extra diesel koopt.

Dit tart alle verbeelding. Amerika veroorzaakt een dieselcrisis door het Midden-Oosten in lichterlaaie te zetten. Rusland voedt de conflagratie door Iran tegen Amerika te helpen. En nu wordt het Kremlin daarvoor nog door Amerika betaald ook. Voor de electorale wanhoop van Donald Trump over de prijzen aan Amerikaanse tankstations moet alles wijken. Experts verwachten geen noemenswaardige prijsdalingen. Maar de kostprijs voor Oekraïne is gigantisch.

Ook in de economische fase van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne kiest Washington de kant van Moskou.

Het gaat niet zozeer over enkele extra miljarden dollars voor Moskou. Het gaat om het politieke signaal van Washington dat Rusland weer welkom is in de wereldeconomie – al ingezet met rechtstreekse gesprekken over de verkoop van Lukoil. Het gaat om de psychologische druk op Kiev om aanvallen op Russische energie-infrastructuur te minderen. Het gaat om het risico dat Trump Starlink zou verbieden de militaire communicatie van Oekraïne te ondersteunen.

Het gaat om de vaststelling dat Amerika ook in de economische fase van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne de kant van Moskou kiest. En het gaat om politieke chantage tegen de Oekraïense democratie en de persoon van president Zelensky, die opnieuw door Trump wordt geviseerd. Zelfs destabilisatie met paniekverkiezingen in het midden van een oorlog – de natte droom van Poetin – wordt alweer door Trump zelf gesuggereerd.

De Russische president Vladimir Poetin werd vorige week 74 jaar. Een mooier verjaardagscadeau had hij zich niet kunnen wensen. Hij mag ongestraft Oekraïne economisch wurgen, maatschappelijk terroriseren, politiek ondermijnen en militair aanvallen – en hij wordt er nog voor betaald ook. Met het mes op de keel vechtend en standhoudend, kan Oekraïne enkel volhouden dankzij Europa. We staan samen en we staan alleen.

Dat beseffen we, met al die hybride aanvallen die Europa willen ontwrichten en onze toevoerlijnen naar Oekraïne willen afsnijden. Dat weten we, met een hulprekening voor Kiev die ondertussen tientallen miljarden extra vergt. Die rekening, die komt binnenkort op tafel, Euroclear inbegrepen.