Voor ons in Europa symboliseert het Hongarije van Viktor Orbán de overname van de democratie van binnenuit: instellingen blijven weliswaar overeind, maar ze worden uitgehold om de macht en de verrijking van de leider en zijn entourage te dienen.

Terwijl het moederhuis van Volkswagen in Europa een nooit geziene herstructurering doorvoert, investeert dochter Audi 4 miljard dollar in haar eerste productiesite op Amerikaanse bodem.

Vanaf dag één is Rusland de lachende derde bij de oorlog tegen Iran. Geopolitiek kan Rusland zijn imperialistische aanval op Oekraïne goedpraten met te verwijzen naar dat stichtende voorbeeld Amerika, dat hetzelfde doet.

We zijn vijf weken verwijderd van de tussentijdse verkiezingen in Amerika. President Donald Trump overtuigt nog minder dan een derde van de Amerikaanse volwassenen – een dieptepunt.

Wordt de vijfde oorlogswinter in Oekraïne de ultieme winter van de waarheid? Aan het front zit de oorlog al maanden in een strategische impasse. Maar onder de oppervlakte zijn verschuivingen bezig die de balans kunnen doen kantelen.

Decennialang betekende de Europese integratie het einde van de Duitse geschiedenis.

Vijfentwintig jaar. Alsof het gisteren was. Wie toen al oud genoeg was, herinnert zich nog levendig hoe en wanneer het schokkende nieuws van die vreselijke aanslagen binnenkwam. Terugblikkend blijkt die noodlottige dag het begin van onze huidige tijd.

‘Beste collega's: jullie moeten ophouden met dat hybride stoken op NAVO-grondgebied. Die drones met springstof, die neergestorte raketten, die lanceerplatformen nabij de Wit-Russische grens: dimmen. En twijfel er maar niet aan dat we elke aanval met een tegenaanval zullen beantwoorden.

Wie het nieuws volgt, zou soms denken dat buitenlands beleid neerkomt op kiezen hoe we ons verhouden tot drie spelers: de Verenigde Staten, China en Rusland. De grote conflicten, handelsoorlogen en veiligheidsvraagstukken worden sterk door die machtscentra bepaald.