Bedrijven met meer genderevenwicht in hun personeel zijn financieel rendabeler dan andere bedrijven. Dat blijkt uit een studie van BlackRock, ’s werelds grootste vermogensbeheerder, op basis van een aandelenindex met zo’n 1.500 bedrijven uit 23 ontwikkelde landen.

Wat betekent politieke verantwoordelijkheid in België? Die vraag blijft in mijn hoofd knagen na de moordaanslag op twee Zweedse voetbalsupporters door een Tunesische moslimextremist die illegaal in ons land verbleef. We weten intussen dat die terreurdaad een half politiek leven waard is.

De affaire-Dutroux, de terreur van 2016, de aanslag van 2023: een emotioneel incident legt faliekante gebreken bloot in de werking van politie, justitie en veiligheid. Een politieke oproer later volgen extra maatregelen, personeel en middelen.

Over de motieven van de dader van de aanslag in Brussel is nog onduidelijkheid, maar de link met het terrorisme is al wel gelegd. Waar we het gevoel hadden dat we de terreurdreiging onder controle hadden, blijkt de geschiedenis zich te herhalen.

Wat hebben ING en Delhaize met elkaar gemeen? Beide grote bedrijven gaan door een transformatie die veel werknemers overbodig maakt. Beide vermijden daarvoor elk collectief ontslag. Delhaize organiseert een grootschalige verzelfstandiging van zijn winkels.

De begroting kleurt bloedrood, maar de wankele Vlaamse coalitie laat elke partij haar favoriete doelgroep bedienen. De impact op de overheidsfinanciën is voor de toekomst. Het zou België kunnen zijn, maar het is Vlaanderen.

Waar komen innovatie en economische groei vandaan? Die eeuwige vraag weerstaat elk simpel antwoord.

Wat moeten we denken van de staatsbon waarmee de Belgische overheid een paar miljarden van de banken afsnoept?

Zijn we niet te streng voor het minipensioenakkoord van de federale regering? Dat is de vraag die Bart Eeckhout zich stelt in een terechte bezinning over de moeilijkheid van politiek leiderschap in ons land (DM, 15/7).

Het Amerikaanse Hooggerechtshof beslist eerstdaags of universiteiten in de Verenigde Staten hun beleid om studenten toe te laten deels op ras kunnen baseren.

Als professor had ik het voorrecht nieuwe rechtenstudenten in te leiden in de rechtsstaat, een staatsorde die we danken aan de verlichting en die stoelt op grote impliciete principes.

Een kleine regio in Europa. Grenzend aan grote buren Frankrijk en Duitsland. Bezwaard met de erfenis van een industrieel verleden. Anders dan Vlaanderen, niet gezegend met een natuurlijke ligging als havengebied. Het zou Wallonië kunnen zijn, maar het is Luxemburg.