Vlaanderen is geen eiland. Vlaanderen, een kleine open regio in de Europese economie, is met zijn oppervlakte en inwonersaantal een halve wereldstad.

We hebben allemaal fantoompijn over het verlies van onze ‘wereld van gisteren’. Dat was een wereld van vrede, democratie en vrijhandel, van westerse dominantie onder het goede oog van hypermacht Amerika.

De herkansing van de federale formatiegesprekken wordt overschaduwd door de meerjarige hersteloperatie die onze kaduke overheidsfinanciën van de Europese Unie vergen.

We leven in tijden van enorme transformatie. Er is de demografie. De vergrijzing zet zich in sneltreinvaart door. Tegen 2030 zal België een klein half miljoen 65-plussers extra tellen. Bijna een kwart van de bevolking zal dan ouder dan 65 jaar zijn.

In Washington wordt 75 jaar NAVO gevierd. Er valt weinig te vieren en veel te werken. De alliantie die geboren werd in de eerste koude oorlog maakt zich op voor de tweede koude oorlog.

De Franse president Emmanuel Macron is de Janus van de Europese politiek. Hij verklaart eerst de NAVO hersendood om die nadien zowel binnen als buiten Europa te willen versterken.

Wanneer meer dan 400 ondernemers van grote familiebedrijven via open brief waarschuwen voor de perverse effecten van extra vermogensbelasting voor de welvaartscreatie in ons land, is dat een opmerkelijk feit.

Uitgerekend onder Belgisch voorzitterschap herleven de Europese begrotingsregels die de Belgische politiek met de rug tegen de muur plakken.

Bij de verkiezingscampagne hoort de gebruikelijke waslijst beloftes: minder lang werken, arbeidsduurvermindering, hogere lonen, hogere uitke­ringen, lagere belastingen, extra investeringen in de duurzame transitie, gezonde(re) overheidsfinanciën...

Het doek is gevallen voor Van Hool . Ondanks doortastend crisismanagement is het faillissement een feit. De toekomst van de Vlaamse industriële bus- of trailerproductie oogt zowel verwaarloosbaar als onzeker, een onverwachte overnamewending daargelaten.