Vorige maand lanceerden we in onze column ‘Requiem voor een barema’ een oproep tot suggesties voor een alternatief ter vervanging van een anciënniteitsbarema voor het bepalen van de lonen op sectorvlak. Bruikbare alternatieven hebben we niet meteen ontvangen.

We zitten op een zeepbel die iedere dag groter wordt. Een zeepbel waarvan de implosie de subprime-crisis in omvang en diepte zal overtreffen als het zover komt. Deze keer gaat het nochtans niet om giftige en ondoorzichtige financiële instrumenten: nu speculeren we in veilige activa.

Zoals de textielssector zich heroriënteerde op een aantal niches van hoogwaardig textiel, zo zal ook de staalnijverheid een transformatie moeten ondergaan die past in een nieuw industrieel beleid.

Over de juiste omvang van de overheid bestaan grote ideologische meningsverschillen. De uitdaging is om in alle domeinen van de overheid de verhouding tussen maatschappelijke baten en kosten te objectiveren.

Aan de belangenconflicten van de kredietbeoordelaars kan alleen iets gedaan worden als aan de kern van het probleem van moral hazard geraakt wordt.

Ieder economisch model kadert in een politieke context, waarbij een specifieke periode voor een totale ideologische ommekeer kan zorgen. Zo zagen we in de periode 1979-81 een nieuwe politieke polariteit ontstaan.

Ook in het nieuwe jaar blijven dezelfde HR-topics opduiken. Klaarblijkelijk wordt het debat over HR én de arbeidsmarkt nog niet scherp genoeg afgelijnd. HR is nog steeds teveel “business as usual” en te weinig (loop)baanbrekend!

‘Ons barema is niet meer. En komt echt ook nooit meer weer’. Een kinderlijk rijmpje lijkt eerder dan een grafschrift geschikt voor het einde van een overjaars loonbarema. Over welk barema gaat het ?

Een vraag die bij velen hierbij opkomt, is wat de kost van ons politiek bestel wel is. Nu is enige schroom gepast om de economische meetlat toe te passen op de democratische instellingen van een land.