Toen ik enkele weken geleden op deze pagina’s China wegzette als een objectieve bondgenoot van Rusland na de invasie van Oekraïne, grepen enkele bezorgde lezers naar hun email. Doet China geen poging tot neutraliteit om een wereldbrand te vermijden?

Begin 2020 spraken velen grote hoop uit over hoe in ons beleid de rol van expertise eindelijk zou groeien. Gedurende heel de coronacrisis hoorden we aanmaningen om 'de wetenschap te volgen'[1].

Poetin, Xi, Erdoğan, Bolsonaro, Modi, Trump, Johnson, Orban: in dat rijtje hoort ook de Franse president Macron thuis. Verslik u niet in uw koffie.

Naarmate de oorlog in Oekraïne en met Rusland aanhoudt, rijst steeds meer de vraag: quid China? Het bericht dat China militair materiaal aan het Poetinregime zou kunnen leveren, is voor velen een kantelpunt.

De coronacrisis heeft in dit land al veel opmerkelijke discussies opgeleverd, niet in het minst over hoe besluitvorming tot stand komt. In maart 2020 spraken velen grote hoop uit over hoe in ons beleid de rol van expertise eindelijk zou groeien.

Uit onze geschiedenis kennen we het spel van allianties en ententes die aan het begin van de twintigste eeuw door Frankrijk, Engeland en Rusland werden gesmeed om Duitsland en zijn alliantie met Oostenrijk en Italië te counteren.

De oorlog in Oekraïne is niet alleen een kantelpunt in onze Europese geschiedenis, het is ook een versneller van die geschiedenis.

Terwijl ik deze regels schrijf, hangt het lot van het dappere Oekraïne in de weegschaal. Wordt het een wapenstilstand die reputaties en levens redt, een bloedbad, een internationaal conflict, een capitulatie, een tactische terugtrekking van de agressor, een burgeroorlog?

Het beeld van de Russische president Poetin en de Franse president Macron aan de uiteinden van een ellenlange tafel in Moskou is de wereld rondgegaan.