De zomer is het seizoen waarin veel mensen opnieuw beginnen te lezen. Op het strand, in de tuin, op een terras: nergens doet het boek het beter dan op vakantie. Goed nieuws, want lezen is veel meer dan ontspanning.

Twintig jaar geleden trok Al Gore de wereld rond met een film over smeltende ijskappen, hittegolven, droogte en overstromingen. “An Inconvenient Truth” werd een fenomeen dat klimaatverandering tot mondiale prioriteit hielp maken.

Kennis is macht en kunstmatige intelligentie zal die macht herverdelen. Die belofte hoor je voortdurend in de wereld van AI. Wie een vraag heeft, krijgt intussen bijna een antwoord van expertkwaliteit.

Eerst waren er Venezuela en Iran, waar Palantir en Anthropic met verbluffende snelheid en precisie bommen en raketten aanstuurden.

Ik zit de laatste tijd met een ongemakkelijke gedachte. Wat als het risico van de eeuw zich afspeelt voor onze neus? We praten altijd over de belofte van artificiële intelligentie (AI). Over de kosten veel minder.

Zijn AI-bedrijven defensiebedrijven?  Dat is de vraag die de oorlog in Iran ons stelt. Het Amerikaanse leger gebruikt er namelijk de Claude-applicatie van Anthropic voor wat heet het “versnellen van de doelbestrijdingsketen”.

We noemen onszelf een kenniseconomie. Onze welvaart draait niet op grondstoffen, maar op onze grijze massa. Tegelijk zijn we onze kenniseconomie aan het ontmantelen. Het verontrustende is: we merken het amper. Het vermogen om zelfstandig te denken erodeert.

Beeld je even in dat er een overheersende kracht in de wereld bestaat die er alles aan doet om je te bedriegen zodat je nooit zeker bent van je kennis, hoe kunnen we dan ooit de waarheid kennen?