Waar komen innovatie en economische groei vandaan? Die eeuwige vraag weerstaat elk simpel antwoord.

Bij het lezen over de ontwikkeling van een embryomodel dacht ik spontaan aan De filosofie van het alsof van de Duitse filosoof Hans Vaihinger. Vaihinger verdedigt daarin de stelling dat we de wereld alleen kennen via een consequent aangehouden fictie.

De cijfers zijn verre van veelbelovend... maar er is één cijfer dat er positief uitspringt: een werkgelegenheidsgraad van 80%. Minder werklozen en vooral minder arbeidsongeschikten, het zou een serieuze opsteker zijn zowel voor de begroting als voor het algemeen welzijn.

Werkgelegenheid en vrijwilligerswerk zijn eerder complementair dan tegengesteld. Een andere kijk op de relatie tussen beide kan ons helpen maatregelen te bedenken die de activiteit bevorderen en het politieke debat aanmoedigen. 

Wat moeten we denken van de staatsbon waarmee de Belgische overheid een paar miljarden van de banken afsnoept?

De erkenning van het maatschappelijke belang van de zogenaamde essentiële beroepen vertaalt zich niet in een uitgesproken financiële appreciatie.

In 1950 was West-Europa alleen al goed voor méér dan 25% van het globale bbp. In 2050 zal heel Europa nog minder dan 10% van de wereldeconomie uitmaken en ligt het zwaartepunt ergens tussen India en China.