Crisis. Welke crisis?
Het is belangrijk te beseffen dat de eurocrisis nog steeds fundamentele antwoorden eist. De Europese Centrale Bank heeft tijd gekocht. Maatregelen om de fundamentele instabiliteit in de Westerse economieën blijven nodig.
Welvaart
Itinera gaat voor een samenleving waar het aangenaam is om te leven, waar frisse, ambitieuze ideeën de kans krijgen uit te groeien tot duurzame ondernemingen, waar onderwijs jongeren klaarstoomt en zin geeft, en waar innovaties transformeren in succesvolle producten in een economie die blijft bloeien zonder de planeet uit te putten.
Het is belangrijk te beseffen dat de eurocrisis nog steeds fundamentele antwoorden eist. De Europese Centrale Bank heeft tijd gekocht. Maatregelen om de fundamentele instabiliteit in de Westerse economieën blijven nodig.
Er gaan stemmen op om het herstel naar een begrotingsevenwicht af te remmen. Er zijn echter zowel economische als sociale redenen om de geleidelijke weg van begrotingsherstel niet te verlaten.
Soms stelt men wel eens dat economen de prijs van alles kennen en de waarde van niets. Die boutade getuigt veeleer van onwetendheid over de breedte van de huidige economische wetenschap.
Vorige maand lanceerden we in onze column ‘Requiem voor een barema’ een oproep tot suggesties voor een alternatief ter vervanging van een anciënniteitsbarema voor het bepalen van de lonen op sectorvlak. Bruikbare alternatieven hebben we niet meteen ontvangen.
We zitten op een zeepbel die iedere dag groter wordt. Een zeepbel waarvan de implosie de subprime-crisis in omvang en diepte zal overtreffen als het zover komt. Deze keer gaat het nochtans niet om giftige en ondoorzichtige financiële instrumenten: nu speculeren we in veilige activa.
Zoals de textielssector zich heroriënteerde op een aantal niches van hoogwaardig textiel, zo zal ook de staalnijverheid een transformatie moeten ondergaan die past in een nieuw industrieel beleid.
Over de juiste omvang van de overheid bestaan grote ideologische meningsverschillen. De uitdaging is om in alle domeinen van de overheid de verhouding tussen maatschappelijke baten en kosten te objectiveren.
Aan de belangenconflicten van de kredietbeoordelaars kan alleen iets gedaan worden als aan de kern van het probleem van moral hazard geraakt wordt.