Eén van mijn eerste “Quoi Leroy?”-blogs waarmee ik onverwacht de publieke opinie haalde, droeg als titel “Kama Sutra voor HR Managers”... Wellicht was het vooral deze titel die aansloeg.

“Wat als de jeugdwerkloosheid een bank zou zijn? Zou ze dan ook prioritair gered worden? Zou de Europese Commissie er dan ook niet meer middelen voor veil hebben?” Deze vragen stelde een vakbondsleider recent in een Europees debat over de jeugdwerkloosheid.

 

De premissen die aan de grondslag liggen van ons sociaal-economisch bestel zijn grondig gewijzigd.

Om de loonkostenkloof met onze buren te dichten heeft de regering gekozen voor een loonblokkering. Dat bij gebrek aan voldoende budgettaire ruimte om de lasten op arbeid te verlagen en aan moed om de automatische indexering aan te pakken.

EPO-kuur Het rapport van WADA (World Anti Doping Agency) dat in het najaar 2012 is verschenen, toonde overduidelijk aan dat Lance Armstrong zijn zeven Tour de France-zeges niet te danken heeft aan zijn natuurlijk talent maar wel aan een doorgedreven EPO-kuur.

Vorige maand lanceerden we in onze column ‘Requiem voor een barema’ een oproep tot suggesties voor een alternatief ter vervanging van een anciënniteitsbarema voor het bepalen van de lonen op sectorvlak. Bruikbare alternatieven hebben we niet meteen ontvangen.

Ook in het nieuwe jaar blijven dezelfde HR-topics opduiken. Klaarblijkelijk wordt het debat over HR én de arbeidsmarkt nog niet scherp genoeg afgelijnd. HR is nog steeds teveel “business as usual” en te weinig (loop)baanbrekend!