Iedereen vindt tegenwoordig iets. Liefst snel, liefst luid, liefst voordat de feiten goed en wel zijn ingedaald. Aan meningen in elk geval geen gebrek. We worden ermee overspoeld. En columnisten? Die zijn er bij de vleet.

Er zijn bedrijven waar drie handtekeningen nodig zijn voor een uitgave van 200 euro, maar waar tien mensen zonder verpinken een uur lang in een meeting zitten zonder duidelijke reden. Geld wordt bewaakt, tijd zelden. Toch is tijd op de werkvloer geen detail.

Zijn AI-bedrijven defensiebedrijven?  Dat is de vraag die de oorlog in Iran ons stelt. Het Amerikaanse leger gebruikt er namelijk de Claude-applicatie van Anthropic voor wat heet het “versnellen van de doelbestrijdingsketen”.

Waarvoor dient de oorlog tegen Iran? Voor het verijdelen van een imminent gevaar met massavernietigingswapens? Dat is een echo uit de tijd dat een internationale coalitie onder leiding van de VS het Irak van Sadam Hoessein binnenviel.

We leven in een samenleving die veel heeft opgebouwd. Toegang tot onderwijs, gezondheidszorg, sociale bescherming, carrièremogelijkheden en een zekere levenskwaliteit zijn voor velen geen uitzonderingen meer. Dat is beschaving.

Diplomatie geldt als het beheer van internationale betrekkingen door onderhandelingen. Onder president Donald Trump beoefenen Amerikaanse topdiplomaten vooral confrontatie.

Volgende week zal het vier jaar zijn sinds de invasie van Oekraïne, volgende maand twaalf jaar na de annexatie van de Krim, de maand daarna twaalf jaar na de inval in de Donbas-regio. De situatie langs het duizend kilometer lange front van wat intussen de eerste AI- en drone-oorl