Diplomatie geldt als het beheer van internationale betrekkingen door onderhandelingen. Onder president Donald Trump beoefenen Amerikaanse topdiplomaten vooral confrontatie.

Volgende week zal het vier jaar zijn sinds de invasie van Oekraïne, volgende maand twaalf jaar na de annexatie van de Krim, de maand daarna twaalf jaar na de inval in de Donbas-regio. De situatie langs het duizend kilometer lange front van wat intussen de eerste AI- en drone-oorl

Brussels’ embrace of green planning has been outcompeted by Beijing’s industrial planning and by Washington’s dominance in hydrocarbons.

De geschiedenis van het presidentschap van Donald Trump ligt nog in de toekomst. Maar behoudens een onverwachte kentering, lijkt één zaak wel duidelijk: Trump is zowel de exponent als de architect van het verval van Amerika.

Wie kan ertegen zijn dat landen zich verbinden voor vrede, om – aldus de oprichtingsakte – “oordeelsgericht en geleid door rechtvaardigheid een pragmatische en duurzame vrede” te bewerkstelligen die “mensen in staat stelt om zeggenschap en verantwoordelijkheid te nemen ove

Europa staat collectief voor een binaire keuze. Het kan de blauwe pil nemen, de realiteit negeren en doorgaan op het pad van vernedering, een speelveld worden voor internationale mogendheden terwijl het zijn eigen geopolitieke achteruitgang beheert.

De macht overnemen in Venezuela, olietankers enteren in internationale wateren, Cuba boycotten, Groenland claimen, Mexico, Colombia en Iran afdreigen, maar liefst 66 internationale organisaties de rug toekeren, de eigen centrale bank vervolgen, straatgeweld met immigratied

In 2025 gokten Europese leiders op zelfvernedering en vleierij om de Verenigde Staten aan hun kant te houden. Laten we geen illusies meer koesteren.

Terwijl het Amerika van Donald Trump de vrede wil forceren, het Rusland van Poetin geen duimbreed toegeeft en het vermoeide Oekraïne in geldnood raakt, twisten de Europese landen over het recupereren van soevereine Russische tegoeden voor een overbruggingslening.

De Franse Kamer van Volksvertegenwoordigers wil de Franse vestigingen van staalreus ArcelorMittal nationaliseren. De stemming, een verbond van extreemlinks met stilzwijgende steun van extreemrechts, is populisme: de Franse Senaat of regering zal niet volgen.