De oorlog in Oekraïne is niet alleen een kantelpunt in onze Europese geschiedenis, het is ook een versneller van die geschiedenis.

Terwijl ik deze regels schrijf, hangt het lot van het dappere Oekraïne in de weegschaal. Wordt het een wapenstilstand die reputaties en levens redt, een bloedbad, een internationaal conflict, een capitulatie, een tactische terugtrekking van de agressor, een burgeroorlog?

Op de websites van onze overheid prijken pagina’s genoeg die beginnen met de woorden ‘evaluatie’ of ‘tussentijdse balans’. Die gaan echter bijna altijd over een herziening van de coronamaatregelen. Terwijl we toe zijn aan een evaluatie van het coronabeleid.

De coronacrisis heeft in dit land al veel opmerkelijke discussies opgeleverd, niet in het minst over hoe besluitvorming tot stand komt. In maart 2020 spraken velen grote hoop uit over hoe in ons beleid de rol van expertise eindelijk zou groeien.

De moeder aller verkiezingen in 2024 zal eind 2022 als een berg voor de federale regering staan. Volgend jaar is daarom erop of eronder voor de Vivaldi-coalitie. Kan ze het beheer van de coronacrisis alsnog overstijgen en echt beleid voeren?

De coronapandemie is een mondiaal testlabo voor gedragspsychologie.

Het lijkt wel alsof de wereld gevangen zit een dystopische cyclus. Rusland volhardt in het opstoken van hybride oorlog en onrust rond Oekraïne, Wit-Rusland, de Balkan en de Baltische staten.

Een ‘big shift’ bij de socialisten die niet langer links maar vooruit willen. Christendemocraten die van hol naar vol de uitsterving willen vermijden. Liberalen die 175 jaar geschiedenis vieren met vertwijfeling over de toekomst.