Daar gaan we weer. Een nieuw rondje op de Oekraïnecarrousel. Aan de knoppen zit Donald Trump, de muziek komt uit het Kremlin, de Oekraïense president Zelensky en de Europese landen klampen zich vast om niet te vallen en zoeken in paniek de noodstop.

We leven in een tijd waarin we liever nadenken dan doen. We lezen boeken over succes, volgen podcasts met analyses, maken planningen, schema's en todolijsten. We analyseren alles, behalve ons uitstelgedrag. We zijn een samenleving geworden van denkers zonder startknop.

Toen wijlen premier Dehaene België moest saneren voor de toetreding tot de euro kon hij terugvallen op informele contacten met vakbondsleiders en werkgevers die sinds de jaren 1980 waren onderhouden, onder andere in het dorpje Poupehan.

Het Franse politieke moeras is momenteel onpeilbaar, maar de kans lijkt groot dat we aan het begin staan van een langgerekte fin de règne voor president Macron.

Vorige week gaf ik een keynote op de boekvoorstelling van het nieuwe boek van de Nationale Drugscommissaris Ine Van Wymersch. Ze schreef een kinderboek samen met juriste Fiene Van Den Abbeele waarin ze helder uitleggen op basis van een fictief verhaal hoe justitie werkt.

Op enkele weken tijd zijn de luchtruimen boven Roemenië, Polen, Noorwegen, Denemarken, Letland, Duitsland, Finland en Frankrijk verstoord door ongeïdentificeerde drones.

Wie vandaag geen netwerk heeft, staat buitenspel. We leven in een tijd waarin bereik en connecties vaak meer wegen dan titels of visitekaartjes. Netwerk is een steeds belangrijkere valuta: je kunt het opbouwen, investeren, uitgeven en verliezen.

We staan aan de vooravond van een nieuw academiejaar aan de universiteiten en de hogescholen. Duizenden studenten trekken weer de aula’s in. Soms met tegenzin. Want diploma’s zijn passé. Toch?