L’inflation est de retour et avec elle la flambée des prix de l’énergie.

Merkt u het ook? Alle debatten gaan tegenwoordig over wat de overheid meer moet doen, met een ergerlijke focus op de vraagzijde van de economie. De overheid moet meer uitgeven, centrale banken moeten de vraag aanzwengelen door het soepel monetair beleid nog langer te rekken.

De COP-top en de discussies in de rand ervan tonen niet alleen dat er langzaamaan meer draagvlak voor de klimaatproblematiek tot stand komt, maar nog veel meer dat de molens van het klimaatbeleid bijzonder traag draaien.

Wanneer u deze regels leest, loopt de fameuze klimaattop in Glasgow op zijn laatste benen. Ik hoop dat de mensheid zich alsnog verenigt achter doorbraken, doelstellingen, verbintenissen en solidariteit, wereldwijd.

Als een week een eeuwigheid is in de politiek, dan is twintig jaar een geologisch tijdperk.

De bevolking klaagde de voorbije 20 jaar geregeld steen en been over de inflatie. Bij de invoering van de euro was de ‘gevoelsinflatie’ hoog. Net zoals weerkundigen het over de ‘gevoelstemperatuur’ hebben, spreken economen sindsdien geregeld over de gevoelsinflatie.

De prijsexplosie van aardgas op de drempel van de Europese winter baart zorgen. We beleven een samenloop van post-pandemische omstandigheden die de wereldwijde vraag naar aardgas doet pieken, met de intussen gekende dynamiek van opbod, prijsinflatie en prijsmanipulatie.

Elke ondernemer, werknemer, investeerder of belegger moet de klimaatmarsen toejuichen. We beseffen onvoldoende in welke mate een stabiel klimaat een basisvoorwaarde is voor economische stabiliteit en duurzame welvaartscreatie.