Er zijn bedrijven waar drie handtekeningen nodig zijn voor een uitgave van 200 euro, maar waar tien mensen zonder verpinken een uur lang in een meeting zitten zonder duidelijke reden. Geld wordt bewaakt, tijd zelden. Toch is tijd op de werkvloer geen detail.

Veiligheid is meer dan militaire paraatheid. Het is ook economische slagkracht, sociale samenhang en menselijke waardigheid.

Toen de wereld halsoverkop overschakelde op thuiswerk, werd dat al snel verkocht als een revolutie voor het welzijn en de efficiëntie. Geen tijdverlies meer in de file, geen strakke kantooruren. Voor veel jonge professionals leek het op het eerste gezicht een verademing.

België is in weinig een referentieland maar als het op gezondheidszorg aankomt, vinden velen ons een model.

We mogen jobhoppen niet veroordelen, maar zeker ook niet ongenuanceerd toejuichen. Want het schaadt soms ook onze carrières.

Onlangs was ik ongewild getuige van een feedbackgesprek tussen een manager en een medewerker. “Je hebt echt heel erg je best gedaan en de kwaliteit was ook super”, vertelde de manager.

De generalist wordt onderschat. In een wereld van hyperspecialisatie lijkt de jack-of-all-trades achterhaald. Niets is minder waar. Juist nu kunstmatige intelligentie (AI) specialistische taken overneemt, wordt de waarde van generalisten almaar duidelijker zichtbaar.

Bij de verkiezingscampagne hoort de gebruikelijke waslijst beloftes: minder lang werken, arbeidsduurvermindering, hogere lonen, hogere uitke­ringen, lagere belastingen, extra investeringen in de duurzame transitie, gezonde(re) overheidsfinanciën...