Toen ik enkele jaren geleden chief of staff bij een scale-up was, leerde de CEO me een interessante les die me nooit meer heeft losgelaten. Hij sprak over het verschil tussen externe stress en stress die je jezelf aandoet.

Een bedrijfsleider vroeg me onlangs of ik een mandaat in zijn raad van bestuur wilde opnemen. Ik heb eerder al boardmandaten opgenomen, vaak in een vrijwillige context, of bij jonge organisaties en start-ups. Maar dit ging om een bedrijf van een ander kaliber.

Van Wout van Aert mag je zeggen dat hij beter is dan de meeste andere wielrenners. Van Remco Evenepoel mag je zeggen dat hij uitzonderlijk is. Pommelien Thijs? Ongeëvenaard in de muziek. Niemand vindt dat controversieel.

Er zijn bedrijven waar drie handtekeningen nodig zijn voor een uitgave van 200 euro, maar waar tien mensen zonder verpinken een uur lang in een meeting zitten zonder duidelijke reden. Geld wordt bewaakt, tijd zelden. Toch is tijd op de werkvloer geen detail.

Veiligheid is meer dan militaire paraatheid. Het is ook economische slagkracht, sociale samenhang en menselijke waardigheid.

Toen de wereld halsoverkop overschakelde op thuiswerk, werd dat al snel verkocht als een revolutie voor het welzijn en de efficiëntie. Geen tijdverlies meer in de file, geen strakke kantooruren. Voor veel jonge professionals leek het op het eerste gezicht een verademing.

België is in weinig een referentieland maar als het op gezondheidszorg aankomt, vinden velen ons een model.

We mogen jobhoppen niet veroordelen, maar zeker ook niet ongenuanceerd toejuichen. Want het schaadt soms ook onze carrières.