Hoever is Europa niet gezakt in de pikorde dat we collectief zowaar in opluchting achterovervallen nu de Verenigde Staten bereid zijn ons wapens te verkopen die wij aan Oekraïne doorsluizen?
De jongeren van vandaag leven in een tijdperk dat tegelijk veeleisend en richtingloos is. Ze groeien op in de schaduw van pandemie, oorlog, klimaatverstoring en economische onzekerheid.
Toen de wereld halsoverkop overschakelde op thuiswerk, werd dat al snel verkocht als een revolutie voor het welzijn en de efficiëntie. Geen tijdverlies meer in de file, geen strakke kantooruren. Voor veel jonge professionals leek het op het eerste gezicht een verademing.
België mikt op een ambitieuze doelstelling: tegen 2030 moet 80% van de bevolking op arbeidsleeftijd aan het werk zijn. Maar in 2025 blijkt die doelstelling nog ver weg. Geen enkele regio haalt vandaag de kaap van 80%, en de verschillen tussen gemeenten zijn groot.
Onlangs zag ik op Instagram een jonge ondernemer voorbijkomen. Vooral zijn eerste zin bleef me bij: “Dit is hoe ik 50.000 euro winst maakte.” Kleine anticlimax: al snel bleek dat het om 50.000 euro omzet ging. Zijn kosten? Die had hij “nog niet opgeteld”.